«زندایی» پرسید: «آقا هنوز خیلی مانده ؟... »

چندمین باری بود که داشت سر صحبت را با آقای «راننده» باز میکرد و چندمین بار بود که سرش به دیوار سخت و سنگین سکوت او میخورد و میشکست. زندایی رفته رفته احساس خستگی و عذاب میکرد، ولی بی اعتنایی مرد را پای دست انداز غیر منتظره ای که بر پیکره ی ماشین رعشه انداخته بود گذاشت. دست انداز، ماشین را روی هوا برد و محکم به زمین کوباند.

چهار سال داشتم، که زندایی مرا با خودش سوار آژانس کرد و به بیمارستان برد تا مادر و برادرم را ببینم. سه سال بود که دکترها تشخیص داده بودند، قدرت تکلّم ندارم. ولی هنوز یازده سال مانده بود تا تشخیص دهند یک نابغه ام.

آن روز دقیقاً شانزدهم مرداد ماه بود و ساعت از سه و چهل و پنج دقیقه ی بعدازظهر میگذشت، که زنگ ِ منزل «خان دایی» ، به صدا درآمد. زندایی جلوی آینه نشسته بود و داشت به خودش عطر میزد. وقتی صدای زنگ، در خانه پیچید گفت:

«اومد...»

کیفش را برداشت، گره روسری اش را سفت کرد و جلوی درگاه، ایستاد. خان دایی جلوی پنکه خرناسه میکشید. کاغذ یادداشتی که زندایی زیر استکان چایش گذاشته بود، با هر گردش پنکه، بلند میشد و دوباره فرود می آمد. انگار به موجودی نا مرئی سجده میکرد. من داشتم روی کاغذی که از تقویم تاریخ گذشته ی خان دایی کنده بودم، چهره ی داداش تازه به دنیا آمده ام را نقاشی میکردم. تلویزیون برای خودش روشن مانده بود و تعدادی پروانه را نشان میداد که به دور گل سرخی طواف میکردند و صدای مردی، روی این تصاویر چهچهه میزد.

زندایی گفت :

«بدو بیا...»

بعد به سمت مخالف چرخید و خم شد تا پاشنه ی کفشش را بکشد. مانتوی بلند و آبی اش با هر حرکت او تاب میخورد و هزار تا چین عوض میکرد. دستم را گرفت و از پله ها به پایین لغزیدیم و چند دقیقه بعد توی پیکان نخودی رنگی نشسته بودیم که بوی لاستیک داغ شده و پول،  فضایش را پر کرده بود.

از ضبط صوت، آهنگی  از «حمیرا» پخش میشد. مضمون ترانه، درباره ی کسی بود که میخواست به دریا کنار برود و عقیده داشت که آنجا هنوز قشنگ است. زندایی با صدای بلند، رو به من گفت:

«چه آهنگ قشنگی... برقص ببینم چقدر بلدی. »

نه از جایم تکام خوردم و نه پلک زدم. زندایی این بار رو به سوی راننده کرد و گفت:

«آقای رارنده، لطف میکنید صدای ضبطو زیاد کنید؟ ، آخه داداش این بچه امروز به دنیا اومده...»

بعد دستم را گرفت و با ریتم آهنگ، توی دست خودش چرخاند و همانطور که میخندید گفت:

«برقص دیگه...»

یادم است که بغض گلویم را گرفت. زندایی را هیچ وقت آنطور شوخ و شنگ ندیده بودم. در آن محبت غریبش رگه ای از عصبیّت جاری بود که مرا میترساند و از پریشب که مرا به منزل خان دایی برده بودند تا تنها نباشم، او یک کلمه هم با من حرف نزده بود، تا همان چند دقیقه پیش که برای عزیمت به بیمارستان صدایم کرد و حالا هم....

مثل جوجه کبوتری، توی خودم گولّه شدم. زندایی از دستم عصبانی شده بود و راننده نه تنها صدای ضبط را زیاد نکرد، بلکه آن را بست. ماشین سرعت هراس انگیزی به خود گرفته بود و آقای راننده طوری دنده عوض میکرد که انگار میخواهد آنرا از بیخ بکند. به چهارراه رسیدیم و چراغ قرمز شد. آقای راننده محکم روی ترمز کوبید و هر سه نفرمان به جلو ، سپس به عقب پرتاب شدیم. زندایی گفت:

«ترافیک و آلودگی این شهر اعصاب برای کسی نذاشته... رانندگی هم شغل خیلی سختیه.»

آقای راننده قطرات عرق را از روی گردنش پاک کرد و دستش را به حال آماده باش روی دنده گذاشت. زندایی هنوز منتظر عکس العمل مرد بود، اما فقط صدای موتور ماشین به گوش میرسید. بالاخره چراغ سبز شد و ماشینها حرکت کردند...

زندایی عصبانی شده بود.

دیشب سایه های دراز  او و خان دایی روی کف آشپزخانه افتاده بود. خودشان پشت دیوار بودند و با صدایی گنگ مشاجره میکردند. هنوز حرفهاشان را به یاد دارم:

«.... خبرت... چه جوری میتونی...با اون پتیاره... فکر کردی من احمقم؟... حرف دهنتو بفهم... خدا شاهده... مرده شور ریختشو... به خدا قسم... دهنتو ببند... حاشا نکن... به همه میگم تو چه {...} ای هستی... صداتو بیار پایین بچه اونجا نشسته... به درک که نشسته... خفه میشی یا خفه ت کنم؟... هیچ غلطی نمیتونی بکنی... »